Categorie archief: Nieuws

Mooie Kerk- en Schooldienst

Op zondag 3 februari hielden we de jaarlijkse Kerk- en Schooldienst in de Dorpskerk. Het team van de Violier bereidde met ds. Heslinga de dienst voor en zorgde ervoor dat de dienst soepel verloop en de kinderen niet verveelde.

Voorlopig resultaat Kerkbalans

De afgelopen weken werd de actie Kerkbalans gehouden. De medewerkers bezochten veel adressen en de kerkrentmeesters verwerkten de toezeggingen van onze gemeenteleden.

Het voorlopige resultaat van de actie is op dit moment dat er 143.500 euro is toegezegd. Dat is nog wat lager dan het begrootte bedrag, maar we hebben ook nog niet alle reacties binnen.

We danken de gevers voor hun toezegging en de medewerkers voor het vele werk dat ze weer voor ons hebben verzet.

De kerkrentmeesters

Achtste dag van de Gussewreis 2019

Ik ben vroeg wakker geworden, want vanaf een uur of vijf rijden de treinen onder mijn raam af en aan van en naar het centrum van Berlijn. Ons hotel is namelijk gevestigd in het voormalige Bahnhof van Wannsee, hét station aan dit grote meer gelegen waar sinds jaar en dag de “Berliner” hun waterrecreatie zochten. Oude foto’s in het hotel en zelfs op de kamers ervan herinneren daaraan (wat waren we vroeger toch stevig gekleed als we een dagje naar ‘zee’ gingen).

Maar behalve vermaak en ontspanning is aan de Wannsee ook iets gruwelijks gebeurd dat eigenlijk met geen pen te beschrijven valt. Aan dit meer namelijk staat een villa waar op 20 januari 1942 kopstukken van de Nazi-partij samenkwamen om op die dag het besluit te nemen tot uitroeiing van de Joden in Europa (“Die Entlösung der Judenfrage”). Heel nauwgezet en en op een administratief zorgvuldige wijze werd hier in kaart gebracht wáár, ín welke landen er hóeveel Joden woonden en werd vervolgens het besluit genomen deze bevolkingsgroep (die toentertijd uit meer dan 11 miljoen mensen bestond) van de aardbodem uit te roeien. Direct na deze Wannsee-conferentie is aan dit gruwelijke besluit met grote voortvarendheid en efficiëntie gevolg gegeven. Dat heeft tot de Holocaust geleid die aan ongeveer zes miljoen mensen van Joodse komaf het leven heeft gekost.

De villa is een museum geworden dat je (gratis) kunt bezoeken en waar deze geschiedenis je in woord en beeld verteld wordt om niet te vergeten waar de rationele waanzin van de “Wannsee-Konferenz” toe geleid heeft. Dan begrijp u wellicht dat ik daarom van dat moment af dat de aanrijdende treinen onder mijn raam verschenen niet meer slapen kon.

Na een kop koffie gedronken te hebben bij de bakkerij nabij ons hotel zijn we naar deze villa gereden en hebben daar het museum bezocht. Daarna hebben we weer een kop koffie gedronken om bij te komen en zijn we westwaarts over de “Autobahn” richting Nederland gegaan waar we om precies 18.15 uur bij Nienke aan de boerenkool (‘moes met wors’) zaten en nog gezellig hebben nagepraat. 

We zijn dankbaar dat we zonder problemen de autorit hebben gemaakt, dat we vele oude contacten versterkt hebben en nieuwe contacten gelegd, met name in de gemeente die Elena nu dient. Bovendien hebben we het gedrieën erg goed en gezellig met elkaar gehad en samen veel kunnen delen van wat we gezien en ervaren hebben.

Komende zondag kunnen jullie allemaal een Russische traktatie verwachten bij de koffie als dank voor jullie betrokkenheid bij het wel en wee van de broeders en zusters van de gemeente van Christus in dit deel van Rusland!

Zevende dag Gussewreis 2019

Om 6.30 uur vertrokken we uit ons hotelletje in Gvardyeysk. De eigenaresse zat al achter de receptie om de sleutels van onze kamers in ontvangst te nemen, zoals ze dat overigens iedere morgen wilde (de eerste dag brulde ze zo hard toen wij het hotel uitliepen mét de sleutels dat wij dachten dat we een halsmisdaad hadden begaan).

Ook een vreemde gewoonte was dat ze wilde dat er iedere morgen betaald moest worden voor de komende nacht (maar wellicht was dit op wijsheid van minder prettige ervaringen gestoeld). We kwamen er dus noodgedwongen tweemaal daags en dat zou nog te doen zijn, ware het niet dat er een buitengewoon onaangename geur hing. Wel was waardevol dat ze een goede nota had opgemaakt van ons driedaagse verblijf (alsof ze met John ten Arve had gesmoesd). Na een ondanks alles hartelijk en welgemeend “da swiedanya” (tot ziens) verlieten we de ook nu weer stinkende receptie.

Het was prachtig, helder weer, we zagen in het oosten een grote ster en een kleine eronder, plus de volle maan bij een temperatuur van maar liefst -12 graden Celsius en om 7.40 uur bereikten we al de grens. De vrouwelijke douanebeambte sprak tot onze verbazing Engels en was bijzonder vriendelijk en behulpzaam, wees de weg naar waar ik mijn papieren moest brengen en alles klopte. Wel heb ik even mijn antieke koffertje moeten ontsluiten, maar toen de mannelijke beambte mijn vuile was zag, mocht ik hem onmiddellijk weer toesluiten. Ook een tasje van Anneke moest worden geopend, daar kwamen echter alleen  wélriekende geuren uit. (het was namelijk haar make-up, poeder en schminktasje). Hevig geschrokken van de hoeveelheid flesjes mocht ook dat snel worden dichtgeritst, gevolgd door een medelijdende blik richting echtgenoot Harm, die iedere dag urenlang door weer en wind in Vaassen post moet bezorgen om deze schoonheidsmiddelen te kunnen financieren. Hoe ook, we waren razendsnel, om half negen al, de grens over.

Daarna namen we ditmaal enkel binnenwegen richting de Duitse grens en omdat de weg droog was en er weinig verkeer op reed, waren we reeds om vier uur in ons buurland. Maar het kostte toen nog wel ruim twee uur om Berlijn van oost naar west (en dwars door het centrum) te doorkruisen om uiteindelijk in het Wannsee-Hofhotel terecht te komen, waar ik voor deze nacht geboekt had. Overigens een wapenfeit zonder weerga dit zonder tom-tom en enkel op de intuïtie te hebben gedaan. Dit hotel is goedkoop, maar netjes en weer eens wat anders dan dat in Potsdam waar we altijd logeren (ik had het wel gezocht op booking.com, maar het bleek ditmaal vol te zijn). Ook prettig is, dat naast ons hotel zich een uitstekend restaurant bevindt, waar we zojuist de dag hebben afgesloten met wat Heer Olie B. Bommel altijd ‘een eenvoudige, doch voedzame maaltijd’ noemde.

Morgen de laatste etappe en voor nu dobry vecher (goede nacht)!

Zesde dag Gussewreis 2019

Vanmorgen hebben we na het ontbijt kennis gemaakt met de locale orthodoxe priester. Ik wilde graag een altaarstuk zien dat daar zou zijn, maar ofschoon Harm en ondergetekende een blik achter de iconostasewand werd gegund (vrouwen mogen daarachter niet kijken), bleek deze triptiek er niet meer te zijn. We zijn nog wel even met hem op de foto gegaan.

Daarna opnieuw in dezelfde ‘super’ boodschappen gedaan (we krijgen er handigheid in) en toen op weg naar het stadje Friedland, waar we koffie dronken en wat te eten kregen in het Gemeindehaus van de Lutheranen op een industrieterrein. Twee oud-Kazachstanen leidden ons in dit prachtige en praktische huis van de gemeente rond.

Vervolgens gingen we nog verder richting de Poolse grens om daar een hele vriendelijke oude vrouw van een pakket te voorzien die ons ook weer op een nu warme maaltijd trakteerde. Gelukkig is Harm een dankbare eter, die ook voor deze tweede gang zijn hand niet omdraaide. Na haar bezochten we nog een vrouw wiens huis vorig jaar voor een deel was ingestort tijdens de januaristorm. Van enig herstel was echter nog geen sprake (als van Laar nog tijd over heeft). Het water in huis, zo vertelde ze, was niet te drinken, maar ze putte heerlijk water uit een bron die ze ons 150 meter verderop liet zien. Deze vrouw had elf kinderen gehad en leefde nu met haar zoon op dit stukje grond. Ze maakte een evenwichtige indruk en zwaaide ons buiten in de kou heel gemoedelijk uit tot we het boerenboeltje af waren.

Nog even bezochten we de toren van de kerk van Friedland om van het winterse uitzicht te genieten. Terwijl veel kerken ruïnes zijn, was deze gezamenlijk door Duitsers en Russen gerestaureerd.  We keerden terug richting Villau en daar liet Elena ons een groot en verlaten complex van gebouwen zien. Het bleek oorspronkelijk een psychiatrische inrichting te zijn geweest, maar toen de nazi’s aan de macht kwamen heeft de SS dit complex in gebruik genomen als een legerkamp na eerst alle bewoners van de inrichting te hebben vermoord. Toen de Russen na de oorlog kwamen hebben ook zij het als een legerplaats gebruikt en sinds 1991 ligt het er verlaten bij. Een buitengewoon luguber complex kapotte gebouwen, zeker ook toen we nog legerkleding tegenkwamen en talloze schoenen (kistjes) in één van de gangen van een woning. De foto’s spreken voor zich (het doet een beetje denken aan Oradour sur Glane bij Limoges). We werden er letterlijk en figuurlijk koud van.

In diezelfde stad woonden nog twee gemeenteleden van Elena die we behalve dat we ze een pakket te hebben gegeven ook meenamen naar de gemeentewoning waar Elena verblijft en die tevens de kerkzaal bevat waar we ’s avonds een samenkomst hadden belegd. Daar kwamen we weer van bij en we ervoeren de bijeenkomst als hartverwarmend. Elena leidde de dienst in toga, de kinderen zongen ontroerend, een muzieklerares speelde prachtig viool en ook ik mocht nog een enkel bijbelwoordje spreken. 

Daarna werd de zaal razendsnel tot eetzaal verbouwd en gingen we zo’n 20 mensen gezellig eten. Een hele warme en betrokken gemeenschap waar ‘muziek in zit’. Tegen 20.30 uur namen we afscheid van elkaar en namen we Elena mee naar ons hotel (waar haar auto nog stond) en hebben we haar nog wat geld gegeven voor deze kleine, maar dappere gemeenschap. Vervolgens hebben we voordat we uit elkaar gingen met en voor haar gebeden en toen afscheid genomen.

Morgenvroeg om 6.30 uur rijden we weg en hopen we ’s avond in Berlijn-Wannsee te overnachten. Het weer was prachtig helder deze dag en daardoor is het nu ook flink afgekoeld (-10 graden Celsius). Maar in onze kamers brandt de elektrische verwarming.

Vijfde dag van de Gussewreis

In dit hotel in Gvardyeysk (om je tong over te breken) hebben we geen ontbijt besteld, zodat we ’s morgens eerst naar een bakkertje lopen. Daar kopen we wat en gaan dan naar een koffiehuis gaan om het daar op te peuzelen. Twee met chocolade gevulde croissantjes was zelfs Anneke (die gek is op chocola) echter teveel, maar Harm genoot met volle teugen van een warm gemaakte sandwich. 

Het was helder vriezend weer en buiten gekomen maakten we een wandelingetje over het leuke centrale plein van deze stad met een groot oorlogsmonument in het midden ervan. Om 9.00 uur kwam Elena en gingen we boodschappen doen voor een vijftal families die we vandaag zouden bezoeken. Omdat de roebeltjes bijna op waren, heb ik ouderwets op de zwarte markt nog wat euro’s gewisseld (1 euro=75 roebel).

Daarna bezochten we een gezin dat in een 200 jaar oud Duits huis woonde en die dag wachtte op een gasaansluiting. Ze woonden boven en we moesten een trap op die langs vele bedradingen liep. Ook geurde het sterk naar kattepies. De echtgenoot bleek erg handig en maakte allerlei dieren van hout, die o.a. in zijn tuin waren opgesteld. Ook kerstversieringen maken was een bijverdienste van hem. Daarmee kon hij de gasaansluiting bekostigen.

Het volgende gezin woonde in een ander stadje en de koffie die we er dronken bevond zich in een keuken die op sauna-warmte met hout gestookt was (Ed Nijpels is hier hard nodig om de energiehuishouding in rechte banen te leiden en toekomstbestendig te maken). Na enige tijd kwam de dochter van de vrouw binnen en vertelde dat zij als kokkin in Kaliningrad werkte en elke morgen om 5.00 uur met de bus mee moest. Ze maakte weken van 42 uur en verdiende 15.000 roebel per maand (jullie kunnen het nu zelf uitrekenen wat dat in euros is). 

Het volgende gezin woonde ver buitenaf en daar was ook het gemak buiten opgesteld. Overigens waren alle bezochte mensen erg vriendelijk en hartelijk en wij vonden het fijn dat we bij ze op bezoek waren, want hiervoor zijn we toch gekomen. Ook werden de gezinnen door Elena hartelijk uitgenodigd morgenavond naar de dienst te komen. 

Omdat er ’s middags een klein orgelconcert gegeven werd in de Domkerk van Kaliningrad  (ons was in Gussew al aangeraden daar naartoe te gaan) hebben we van de gelegenheid gebruikt gemaakt er naartoe te rijden en inderdaad was het de moeite waard deze Kerk en dit prachtige orgel te zien en te horen. Opvallend veel kinderen bevonden zich in de kerk, kennelijk is dit bij de Russen onderdeel van de opvoeding.
Daarna in de toren van een oude Molen aan de Pregel een kopje koffie gedronken, van het uitzicht over de stad genoten en toen weer teruggekeerd naar de dorpen.

’s Avonds waren we te gast bij de voorzitster van de kerkenraad. Zij heeft drie kinderen (waaronder een baby van 7 maanden) en ook haar moeder woont bij haar in. Twee van haar drie kinderen zitten op het kerkkoor dat we even daarvoor in het huis van Elena beneden hadden horen zingen. Ook deze mensen hadden hun wortels in Kazachstan. Vele Wolga-Duitsers (door Catharina de Grote uitgenodigd daar te komen wonen en werken) zijn naar Kazachstan gedeporteerd toen in 1941 Duitsland Rusland de oorlog verklaar-de. Uit angst voor collaboratie had Stalin hen op karren, getrokken door paarden, op transport gezet (bedenk wel dat het om een paar duizend kilometers ging). In de jaren ’90 van de vorige eeuw zijn deze Kazachstaanse Duitsers, om maar zo dicht als maar mogelijk bij Duitsland te zijn, naar deze provincie vertrokken en hebben daardoor de Lutherse kerk in dit oude Pruissische land weer wat nieuw leven ingeblazen. Ooit stonden hier 331 Evangelisch-Lutherse kerken, nu zie je meestal ruïnes staan.

Na een heerlijke maaltijd – eigen produkten als tomaten en paddestoelen – hebben we Elena thuisgebracht en zijn ook wij weer huiswaarts gekeerd. Ofschoon zonnig begonnen is het gaandeweg steeds grijzer geworden met af en toe een sneeuwbui, maar echt koud schijnt het pas vannacht te worden (-10). Morgen hopen we nog een aantal families thuis te gaan bezoeken.

Iedereen morgen een goede afscheidsdienst van Jaap Snijder toegewenst: ons aller beheerder van De Rank, door mij altijd ‘de directeur’ genoemd! 

Vierde dag Gussewreis 2019

Vanmorgen zijn we, na het ontbijt in ons hotel, gedrieën naar de kerk gelopen. De Salzburger Kirche ligt 10 minuten lopen van de “Kaisershof”. Bij het Diakoniehaus wachtte Alexander ons op, want vol trots wilde hij Harm en Anneke nog een rondleiding in zijn Diakoniehuis geven. 
Hij vertelde dat er wederom maaltijden verstrekt gaan worden aan de schoolkinderen en dat hij een ‘deal’ met de locale overheid gesloten heeft dat de ouders van kinderen die op een technische school zitten hem daar direct (zonder overheidsbemoeienis) om kunnen vragen. Al in februari zal daar een begin mee worden gemaakt.
Boven liet hij ons de slaapkamers zien en die lagen er pico bello bij. Bij sommigen brandden zelfs de verwarming met een open deur naar de gang om zo het huis niet te laten verstenen van de kou in de winter.

Daarna repten we ons naar de kerk en was het een hartelijk omhelzen van deze en gene, zodat de dienst daardoor enkele minuten later begon. De Pastor en zijn vrouw gingen voor en spraken afwisselend Russisch en Duits, zodat wij het goed konden volgen. De Pastorin zong ook erg mooi. Samen met Slava verzorgde ik de lezing van Mattheüs 3 over Johannes de Doper en daarna die over de doop van Jezus. Er waren meer mensen in de kerk dan vorig jaar, zo meende ik. De Pastorin kon me uitstekend vertalen en ik heb namens jullie in Vaassen hen allen de hartelijke groeten overgebracht. Aansluitend – het mocht immers geen preek heten – heb ik enkele gedachten gewijd aan de oproep van Johannes tot boete en bekering als een dringend appèl, waarbij vervolgens tot zijn verbazing Jezus hen (en ons) daarin voorging. Het moet anders in ons leven, maar het kán ook anders, omdat Hij zich in ons vervuilde water heeft laten onderdompelen.

Aansluitend vierden we het Heilig Avondmaal in een tweetal kringen, waarbij de handdruk met de woorden: “de vrede van Christus” praktisch aan iedereen gegeven werd. In deze gemeente vieren ze het Avondmaal iedere maand. Aan het einde van de eerste en de tweede kring werd er kort wat gezegd terwijl we in de kring elkaars handen vasthielden. Het was voor mij de eerste keer dat ik dit hier meemaakte.

Tegen half twaalf begaven we ons naar het Gemeindehaus voor de koffie en iedereen genoot van de taart van Tante Cora (Derksen). De Pastorin die vroeger in een Konditorei gewerkt had vroeg me na afloop Cora om het recept te vragen, want ze vond het zowel lekker als gezond (het Russische gebak is alleen lekker en beslist niet gezond).
Voor jullie in Vaassen hebben we overigens Sint Petersburgse chocolade gekregen en die zal komende zondag bij de koffie geserveerd worden. Na gezellig gebabbeld te hebben namen we weer afscheid van de gemeenteleden (die allen dankbaar met een voedselpakket huiswaarts keerden). We kregen ook zelf nog allerlei pakketjes mee voor deze en gene, in Holland. Ook van Alexander ontvingen we nog wat en na hem als laatste gegroet te hebben verlieten we tegen tweeën Gussew. 

Onderweg wachtte Elena ons op in een wegrestaurant (dat had Alexander natuurlijk weer geregeld) waar we gezamenlijk wat gegeten hebben en hebben bijgepraat. Het bevalt haar prima in haar nieuwe gemeente en enthousiast vertelde ze over het jeugdwerk dat goed van de grond begint te komen.

Ze hielp ons met de inschrijving in een hotel in Gwardesk en daarna wees ze ons de weg naar wat tentjes waar we morgen vroeg kunnen frühstücken. Daarna reden we achter haar aan over de besneeuwde wegen naar Bolsjana Poljana waar zij boven het Gemeindehaus haar intrek heeft genomen. Na daar een aanvankelijke ruïne te hebben aangetroffen heeft zij er toch in een paar maanden tijd een leuk vertrek van weten te maken. Er moeten nog wat kamers worden ingeruimd en opgeknapt, maar in de toekomst moet het mogelijk zijn daar ook te kunnen verblijven. 

Ze zette een heerlijke kop koffie, serveerde daarbij wat plakjes Hollandse kaas, zodat we er voor de rest van de avond mee toe kunnen. Morgenochtend komt ze ons ophalen en zullen we hier nog twee dagen wat bezoekwerk verrichtten.

Maar daarover morgen meer! 

Derde dag Gussew-reis

We ontwaakten, keken naar buiten en zagen dat er een pak sneeuw gevallen was: de “Kolenkit” zat onder een koude en witte aslaag. Na het ontbijt (eindelijk yoghurt van uitstekende kwaliteit voor Anneke) begaf ik me naar het Diakoniehaus om met Alexander de dag door te spreken. Anneke en Harm gingen een wandelingetje maken naar de Orthodoxe kerk.

Vandaag, 19 januari, is de dag gewijd aan Johannes de Doper en op die dag gebeuren er tenminste twee dingen: ten eerste ‘herhalen’ de gelovigen hun doop door kopje onder te gaan in een rivier (!) of buiten een emmer koud water over hun hoofd te gooien en ten tweede door een vijf-liter-fles met water te laten vullen door de priester in de verwachting dat dit Johannes-water genezend werkt (u weet dat in een alweer ver verleden Jomanda zoiets ook deed in de sporthal van Gorkum en velen haar ‘ingestraalde’ water kochten).

Ook sommige Lutheranen doen hier aan mee begreep ik van Alexander, die vandaag ook een flesje voor zijn vrouw zou inslaan. “Rare jongens, die Romeinen”, zei Asterix al en dat herhaal ik voor de Russen. Later die ochtend zouden we Olga, een onderwijzeres, zien die in haar gekleurde peignoir op slippers in de sneeuw ons het bewijs leverde dat dit gebruik wijdverspreid is.

Met Alexander in de auto gingen we een tochtje maken langs allerlei plaatsen die ik in het verleden met Elena al eerder heb bezocht, maar die voor Harm en Anneke nieuw waren, zoals de school waar eertijds de Trakener (Pruisische) paarden werden gekweekt, de kerk die door vocht werd geplaagd en tenslotte het Carl Blumhaus (Carl Blum was een beroemde Lutherse predikant in Kazachstan, die op veel mensen diepe indruk heeft gemaakt in het begin van de 20ste eeuw en wiens preken in het Duits nog te krijgen zijn). 

Op dit moment zijn 19 van de 25 bedden van het Carl Blumhaus in gebruik en tot de herfst waren het er 21 (een tweetal mensen was overleden – we hebben ook het mortuarium gefotografeerd). De bezetting is dus iets beter en alles zag er schoon en netjes uit. Er zijn vele tehuizen voor ouderen in deze provincie, maar dit is de enige die niet van staatswege is gebouwd, maar door de Lutherse kerk en waarbij de behandeling bijna één op één is.

Vanmiddag rond drie uur hebben we een afspraak met de nieuwe Pastor en Pastorin die ons in het Gemeindehaus welkom heetten. Terwijl ik een tijdje met hen sprak o.a. over de dienst van morgen, gingen Anneke en Harm met Slava (hoofd van de kerkenraad) nog wat aanvullend fruit kopen voor de voedselpakketten die hij had ingekocht voor de gemeenteleden (30 in totaal, ter waarde van 800 euro). Het echtpaar maakte een evenwichtige indruk op me en ik begreep dat er wat meer rust en orde in de gemeente is gekomen. Ze hebben duidelijke plannen en proberen met name veel voor kinderen en jongeren te doen in de regio.

De Pastorin zal me morgen vertalen; wel drukte ze me op het hart dat ik niet als geestelijke zou kunnen spreken, maar liever als buitenlandse vriend het woord voeren, want tegenwoordig moeten buitenlandse geestelijken een speciaal visum hebben om in Rusland echt te mogen prediken. We houden het dus maar op een causerie, al zal het in de praktijk niet veel verschil maken. 

Daarna begaven we ons naar ons hotel, maar toen ik nog een klein wandelingetje maakte en langs “The old City” liep en daar een praatje maakte met de eigenaar, die ik op vorige reizen heb leren kennen vond ik het eigenlijk een beter idee daar vanavond te gaan eten. En omdat het domineesechtpaar graag met ons de maaltijd wilden gebruiken, zijn we gevijven naar the old City gegaan en hebben daar smakelijk en goedkoop gegeten. Op mijn verzoek had de eigenaar een klassieke zender aangezet, zodat we ook nog een normale conversatie konden voeren (hebt u er ook zo’n hekel aan dat er in restaurants de meest onmogelijke muziek aanstaat?).

Tegen half tien waren we weer in ons hotel en ga ik me voorbereiden op de dingen die ik morgen hoop te gaan zeggen. Buiten schijnt bijna een volle maan en stralen de vele gekleurde kerstlichtjes je nog van alle kanten toe. Maandag wordt hier alle kerstverlichting pas opgeruimd. Het enige wat dan nog rest is het water van Johannes (daar zal ik morgen nog, bedenk ik me, aan refereren in de preek, sorry: de causerie).

Een goede zondag toegewenst!

Gebedsgroep noordoost Veluwe

Zaterdagmorgen 19 januari bezochten een aantal leden van Regiogebed noordoost Veluwe de Vaassense Dorpskerk. We ontmoetten elkaar, we baden met elkaar en bliezen de sjofar. Het is goed dat christenen uit verschillende kerken elkaar regelmatig opzoeken.

Tweede dag Gussew-reis

Eén van de kenmerken van slapen in een Oost-Europees hotel is dat het er erg warm is. Wil je zoals je gewend bent in een frisse slaapkamer liggen, dan moet je alle ramen open zetten. Maar dat kan ook weer nadelig uitpakken vanwege de herrie op straat!
Dat overkwamen mijn reisgenoten die last hadden van de Torunse studenten, die niet van ophouden wisten (al was er ook een intern, meer snurkend, geluid), terwijl ik ’s nachts wakker werd van een getik van jewelste. Ik dacht dat het de verwarming was, maar er bleek een bui natte sneeuw te vallen die net onder mijn raam de goot deed tikken.

Maar goed, dat is allemaal wel te overkomen. Verdrietiger was dat ik mijn bruine hoed in een café had laten liggen, de hoed die mij al jaren begeleid heeft op m’n Rusland- en Roemeniëreizen. Na de koffie haastte ik mij naar het café waar we Irish Coffee gedronken hadden. Daar werd gelukkig door de schoonmaakster opengedaan, maar de hoed was verdwenen (kennelijk door iemand meegenomen). Jammer, want hij had voor mij nostalgische waarde.

Rond de klok van tien verlieten we Torun (overigens ook een Hanze-stad, gelegen aan de Wisla, die uitstroomt in de Oostzee) en gingen verder noord-oostwaarts. Het was prachtig weer, de zon scheen, al zagen we langs de berm en in de velden wel meer sneeuw liggen. Tegen 17.00 uur naderden we de Russische grens en na een kleine twee uur waren we erover, na allerlei papieren (in duplo) te hebben ingevuld. De douane was overigens erg behulpzaam en vriendelijk, misschien omdat ze enig medelijden hadden met deze pastor die jaarlijks verschijnt in januari, maar dat nu zonder beschermend hoofddeksel deed (bij wat vorst inmiddels).

De klok moest daarna een uur worden vooruit gezet, zodat we pas om 21.00 uur nog een klein en bescheiden hapje hebben gegeten in hotel Kaisershof. Na 23 uur rijden in twee dagen en ruim 1450 kilometer is het wel even welletjes geweest, hoe gezellig het onderweg ook was en hoe mooi de Mazoerische meren ook schitterden in het zonlicht. 

De receptioniste checkte ons in, belde Alexander, die mij aan de lijn wilde. Morgenochtend om 9.30 uur gaan we hem bezoeken in het Diakoniehaus om daar onder andere kennis te maken met het nieuwe dominees-echtpaar. De kamers in dit Royal Court hotel zijn overigens minder warm, dus ik verwacht dat het nu tot een verfrissende nachtrust zal komen. En dat wens ik ook jullie, lezers, toe in het afgekoelde Nederland (of doen jullie daar geen oog dicht vanwege toenemende Elfstedenkoorts?).