Derde dag Gussew-reis

We ontwaakten, keken naar buiten en zagen dat er een pak sneeuw gevallen was: de “Kolenkit” zat onder een koude en witte aslaag. Na het ontbijt (eindelijk yoghurt van uitstekende kwaliteit voor Anneke) begaf ik me naar het Diakoniehaus om met Alexander de dag door te spreken. Anneke en Harm gingen een wandelingetje maken naar de Orthodoxe kerk.

Vandaag, 19 januari, is de dag gewijd aan Johannes de Doper en op die dag gebeuren er tenminste twee dingen: ten eerste ‘herhalen’ de gelovigen hun doop door kopje onder te gaan in een rivier (!) of buiten een emmer koud water over hun hoofd te gooien en ten tweede door een vijf-liter-fles met water te laten vullen door de priester in de verwachting dat dit Johannes-water genezend werkt (u weet dat in een alweer ver verleden Jomanda zoiets ook deed in de sporthal van Gorkum en velen haar ‘ingestraalde’ water kochten).

Ook sommige Lutheranen doen hier aan mee begreep ik van Alexander, die vandaag ook een flesje voor zijn vrouw zou inslaan. “Rare jongens, die Romeinen”, zei Asterix al en dat herhaal ik voor de Russen. Later die ochtend zouden we Olga, een onderwijzeres, zien die in haar gekleurde peignoir op slippers in de sneeuw ons het bewijs leverde dat dit gebruik wijdverspreid is.

Met Alexander in de auto gingen we een tochtje maken langs allerlei plaatsen die ik in het verleden met Elena al eerder heb bezocht, maar die voor Harm en Anneke nieuw waren, zoals de school waar eertijds de Trakener (Pruisische) paarden werden gekweekt, de kerk die door vocht werd geplaagd en tenslotte het Carl Blumhaus (Carl Blum was een beroemde Lutherse predikant in Kazachstan, die op veel mensen diepe indruk heeft gemaakt in het begin van de 20ste eeuw en wiens preken in het Duits nog te krijgen zijn). 

Op dit moment zijn 19 van de 25 bedden van het Carl Blumhaus in gebruik en tot de herfst waren het er 21 (een tweetal mensen was overleden – we hebben ook het mortuarium gefotografeerd). De bezetting is dus iets beter en alles zag er schoon en netjes uit. Er zijn vele tehuizen voor ouderen in deze provincie, maar dit is de enige die niet van staatswege is gebouwd, maar door de Lutherse kerk en waarbij de behandeling bijna één op één is.

Vanmiddag rond drie uur hebben we een afspraak met de nieuwe Pastor en Pastorin die ons in het Gemeindehaus welkom heetten. Terwijl ik een tijdje met hen sprak o.a. over de dienst van morgen, gingen Anneke en Harm met Slava (hoofd van de kerkenraad) nog wat aanvullend fruit kopen voor de voedselpakketten die hij had ingekocht voor de gemeenteleden (30 in totaal, ter waarde van 800 euro). Het echtpaar maakte een evenwichtige indruk op me en ik begreep dat er wat meer rust en orde in de gemeente is gekomen. Ze hebben duidelijke plannen en proberen met name veel voor kinderen en jongeren te doen in de regio.

De Pastorin zal me morgen vertalen; wel drukte ze me op het hart dat ik niet als geestelijke zou kunnen spreken, maar liever als buitenlandse vriend het woord voeren, want tegenwoordig moeten buitenlandse geestelijken een speciaal visum hebben om in Rusland echt te mogen prediken. We houden het dus maar op een causerie, al zal het in de praktijk niet veel verschil maken. 

Daarna begaven we ons naar ons hotel, maar toen ik nog een klein wandelingetje maakte en langs “The old City” liep en daar een praatje maakte met de eigenaar, die ik op vorige reizen heb leren kennen vond ik het eigenlijk een beter idee daar vanavond te gaan eten. En omdat het domineesechtpaar graag met ons de maaltijd wilden gebruiken, zijn we gevijven naar the old City gegaan en hebben daar smakelijk en goedkoop gegeten. Op mijn verzoek had de eigenaar een klassieke zender aangezet, zodat we ook nog een normale conversatie konden voeren (hebt u er ook zo’n hekel aan dat er in restaurants de meest onmogelijke muziek aanstaat?).

Tegen half tien waren we weer in ons hotel en ga ik me voorbereiden op de dingen die ik morgen hoop te gaan zeggen. Buiten schijnt bijna een volle maan en stralen de vele gekleurde kerstlichtjes je nog van alle kanten toe. Maandag wordt hier alle kerstverlichting pas opgeruimd. Het enige wat dan nog rest is het water van Johannes (daar zal ik morgen nog, bedenk ik me, aan refereren in de preek, sorry: de causerie).

Een goede zondag toegewenst!